ابريشم طلا يي

بدرقه

abrishametalaee — Sat, 09 Jun 2007 17:39:15 GMT

می خواستم بيش از اين بمانم...
يا حق

کاش قلب ها در چهره ها بود!!!

abrishametalaee — Tue, 15 May 2007 14:30:02 GMT

الهی! من غريبم و ذکر تو غريب و من با ذکر تو الفت گرفته ام زيرا که غريب با غريب الفت گيرد..

مهم تر از پ.ن:

يادت باشد، همه را فهميدن، همه را بخشيدن است ..نهج البلاغه

پ.و: راستش را بخواهيد..فهم اين سخن مولا برايم دشوار است..

يکمی متفاوته مگه نه؟

نميدانم چه ميخواهم بگويم

abrishametalaee — Wed, 02 May 2007 12:35:02 GMT

خواستم رها باشم رها رها.....

خسته شدم از نيرنگ سراب...فريب آدما...جاده های تاريک بی انتها..حتی اسمون يکرنگ خدا.....

ولی خب..

يه چيزی اون ته تها...که من ميگم بهش.. حس غريب انتظار ميگه که

لحظه ديدار نزديک است

کی رفته ای ز دل که تمــنا کنم تو را
کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را

غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور
پـنـهان نگشته ای که هویدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدی که من
با صد هزار دیده تــماشــا کنم تو را

چشــــم به صد مجاهده آینه ساز شد
تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را

بالای خود در آینه چشم من ببین
تا بـا خبــر ز عــالم بالا کـــنم تو را

فروغی بسطام

=======================================

پ.و:يه عالمه پوزش برای تاخير...يه دنيا ممنون ازمهربونی و صفا تون....شايد به خاطر همينه که هنوز اين خونه پا بر جاست

با خودم گفتم تو عاشق نیستی آگه از سر شقایق نیستی ...

abrishametalaee — Sat, 14 Apr 2007 14:44:02 GMT

همون حس غريب....

گاهی اين جا...گاهی آن جا...کمی دورتر...آن طرف تر....کمی نزديک ...پشت سکوت تارها.....هياهوی چلچله ها..

چه بگويم...به که گويم...

رفتم تا وعده گاه کودکی و شن
تا وسط اشتباههای مفرح
تا همه چیزهای محض
رفتم نزدیک آبهای مصور
پای درخت شکوفه دار گلابی
با تنه ای از حضور
نبض می آمیخت با حقایق مرطوب
حیرت من با درخت قاتی میشد
دیدم در چند متری ملکوتم
دیدم قدری گرفته ام
انسان وقتی دلش گرفت
از پی تدبیر می رود
من هم رفتم

پ.و:

يه جوراي دوست داشتم يه اخراجی بودم..بی ادعا...به هيچی ننازم..

..بشم دخترک پاک قصه ها

دخترکی با چشم هاي مملو از صداقت...

.به قول سهراب:

٭ من به سيبي خشنودم
و به بوييدن يك بوته بابونه.
من به يك آينه، يك بستگي پاك قناعت دارم

فرق دوست داشتن با عشق ورزیدن

abrishametalaee — Thu, 05 Apr 2007 08:55:02 GMT

همواره ديدگاههاو تفاسير مختلفی از عشق وجود داشته و خواهد داشت.آنچه در ذيل می خوانيد..بيان دو ديدگاه متفاوت از عشق و دوست داشتن است..

قضاوت با شما...

ديدگاه اول:پروفسور باهر

به احتمال زیاد بارها با این سوال مواجه شده اید که عشق بهتر است یا دوست داشتن، معنی این واژگان چیست و مفهوم آنها کدام است؟

در زبان های مختلف، مثلا عربی؛، انگلیسی یا فرانسه و ترکی این ها را چگونه می نامند؟

دوست داشتن امری است روحانی و رو به خود دارد، یعنی من اگر غذایی رو دوست دارم برای خودم دوست دارم، نه به خاطر خودش، ولی عشق امری عرفانی و رو به طرف مقابل دارد یعنی من اگر عاشق مادرم هستم به خاطر مادرم این احراز را دارم و در مقابل آن ابرازی هم خواهم داشت

توضیح آن که دوست داشتن چیز خوبی است ولی کمی خودخواهانه است در حالی که عشق ورزیدن نیاز به معرفت و ایثار دارد.البته چه بهتر که ما علاوه بر این همدیگر را دوست داریم، عاشق هم نیز باشیم، ولی یادمان باشد که هر یک از این دو گرایش مقتضیات و ایجاباتی هم دارند.دوست داشتن آموختنی و قابل اندازه گیری است، مثل زیبایی، ولی عشق داشتن آمدنی است و غیر قابل اندازه گیری مثل فریبایی

دوست داشتن و عشق ورزیدن را در این شعر معروف از هم می توان تفکیک کرد

تو مو بینی و من پیچش مو

تو ابرو من اشارت های ابرو

اگر بر جای مجنون تو نشینی

به گیتی بهتر از لیلی نبینی

از این شعر می توان چنین نتیجه گیری هایی کرد

دوست داشتن مطلق است و عشق داشتن نسبی-

در دوستی باید اصالت خود را یافت و در عشق ورزیدن اصالت طرف را-

دوستی درجاتی دارد جانی، مالی، زبانی و غیره ولی عشق درجه پذیر نیست-

دوستی از جنس خاک است و عشق از جنس افلاک-

حال این سوال مطرح است که آیا در ازدواج دوست داشتن مهم تر است یا عشق ورزیدن؟

پاسخ این است که ازدواج با دوست داشتن شروع می شود و با عشق ورزیدن ادامه می یابد.توضیح آنکه ما انسان های خاکی نیازهای چهارگانه ای داریم که ترتیب آنها از پایین به بالا یعنی از خاک تا افلاک است به ترتیب زیر

الف-نیازهای جسمانی(ارضای غرایز):میل(مانند میل به غذا)=خودی

ب-نیازهای روحانی (ارضای عواطف):محبت(مانند حب به گل)=خصوصی

ج-نیازهای نفسانی(ارضای حقوق):شوق(مانند شوق دیدار)=خلقی

د-نیازهای عرفانی(ارضای لحوق):ذوق(مانند ذوق یار)=خدایی

این نیازها حتی اگر به طور همزمان هم مطرح باشند با این اولویت ها باید ارضاء شوند.به خصوص که این اولویت ها تابع سن و جنس، زمان و مکان، مقام و موقعیت و شأن و شغل هم هستند

پس یادمان باشد که طرف ما آدمی است که می خواهد آدم شود، یعنی شخصی آدم با شخصیتی آدم

بدیهی است عشق ورزیدن به کل کائنات هم حرکتی عارفانه است.عاقلانه هم می توان گفت که ما انسان ها نیازمند یم و وجوه کل ما متشکل از کل وجود ماست یعنی شخصیتی اجتماعی با هویتی تاریخی داریم که همچون قطعات یک قطار در حال حرکت همه چیزش به همه چیزش وصل است.اصلا لغت انسان یک اسم جمع است یعنی در عین حال که فرد اطلاق می شود به جمع هم گفته می شود

ديدگاه دوم:دکتر شريعتی

خدايا!به هر که دوست می‌داری بياموز که عشق از زندگی کردن بهتر است و به هر که دوست‌تر می‌داری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است.عشق يک جوشش کور است و پيوندی از سر نابينائی. اما دوست داشتن پيوندی خودآگاه و از روی بصيرت روشن و زلال.عشق بيشتر از غريزه آب می‌خورد و هر چه از غريزه سر می‌زند بی‌ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می‌کند و تا هر جا که يک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نيز همگام با آن اوج می‌گيرد.عشق جوششی يکجانبه است. به معشوق نمی‌انديشد که کيست؟ يک (خودجوشی ذاتی) است و از اين رو هميشه اشتباه می‌کند و در انتخاب به سختی می‌لغزد و يا همواره يکجانبه می‌ماند و گاه، ميان دو بيگانه ناهمانند، عشقی جرقه می‌زند و چون در تاريکی است و يکديگر را نمی‌بينند، پس از انفجار اين صاعقه است که در پرتو روشنائی آن، چهره يکديگر را می‌توانند ديد و در اينجا است که گاه، پس از جرقه زدن عشق، عاشق و معشوق که در چهره هم می‌نگردند، احساس می‌کنند که هم را نمی‌شناسند و از بيگانگی و نا آشنائی پس از عشق - که درد کوچکی نيست - فراوان است.

اما دوست داشتن در روشنائی ريشه می‌بندد و در زير نور سبز می‌شود و رشد می‌کند و از اين رو است که همواره پس از آشنائی پديد می‌آيد، و در حقيقت، در آغاز، دو روح خطوط آشنائی را در سيما و نگاه يگديگر می‌خوانند و پس از (آشنا شدن) است که (خودمانی) می‌شوند - دو روح، نه دو نفر، که ممکن است دو نفر با هم در عين رودربايستی‌ها احساس خودمانی بودن کنند و اين حالت بقدری ظريف و فرار است که بسادگی در زير دست احساس و فهم می‌گريزد - و سپس طعم خويشاوندی و گرمای خويشاوندی از سخن و رفتار و آهنگ کلام يکديگر احساس مي‌شود و از اين منزل است که ناگهان، خود به خود، دو همسفر به چشم می‌بينند که به پهندشت بی‌کرانه مهربانی رسيده‌اند و آسمان صاف و بی‌لک دوست داشتن بر بالای سرشان خيمه گسترده است و افق‌های روشن و پاک و صميمی (ايمان) در برابرشان باز می‌شود و نسيمی نرم و صميمی همچون يک معبد متروک که در محراب پنهانی آن، خيال راهبی بزرگ نقش بر زمين شده و زمزمه درد آلود نيايشش مناره تنها و غريب آنرا بلرزه می‌آورد، هر لحظه پيام الهام‌های تازه آسمان‌های ديگر و سرزمين‌های ديگر و عطر گل‌های مرموز و جانبخش بوستان‌های ديگر را بهمراه دارد و خود را به مهر و عشوه‌ای بازيگر و شوخ، هر لحظه، بر سر و روی اين دو ميزند. عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا کردن است.عشق گاه جابجا می‌شود و گاه سرد می‌شود و گاه می‌سوزاند. اما دوست داشتن از جای خويش، از کنار دوست خويش بر نمی‌خيزد، سرد نمی‌شود که داغ نيست، نمی‌سوزاند که سوزاننده نيست.عشق يک فريب بزرگ و قوی است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمی، بی‌انتها و مطلق.عشق بينائی را می‌گيرد و دوست داشتن می‌دهد.عشق خشن است و شديد، و در عين حال ناپايدار و نامطمئن و دوست داشتن لطيف است و نرم و در عين حال پايدار و سرشار از اطمينان.عشق همواره با شک آلوده است و دوست داشتن سراپا يقين است و شک ناپذير.عشق هر چه دير تر می‌پايد، کهنه تر می‌شود و دوست داشتن نو تر.عشق معشوق را مجهول و گمنام می‌خواهد تا در انحصار او بماند، زيرا عشق جلوه‌ای از خودخواهی و روح تاجرانه يا جاورانه آدمی است، چون خود به بدی خود آگاهست، آن را در ديگری که می‌بيند، از او بيزار می‌شود و کينه بر می‌گيرد.

اما دوست داشتن، دوست را محبوب و عزيز می‌خواهد و می‌خواهد که همه دل‌ها آنچه را او از دوست در خود دارد، داشته باشند. که دوست داشتن جلوه‌ای از روح خدائی و فطرت اهورائی آدمی است و چون خود به قداست ماورائی خود بيناست، آن را در ديگری که می‌بيند، ديگری را نيز دوست دارد و با خود آشنا و خويشاوند می‌يابد.

از عشق هر چه بيشتر می‌نوشيم، سيراب‌تر می‌شويم و از دوست داشتن هر چه بيشتر تشنه‌تر.

پ.و:

آن نه عشق است که بتوان برغمخوارش برد
یا توان طبل زنان بر سر بازارش برد

عشق می خواهم از آنسان که رهایی باشد
هم از آن عشق که منصور ، سر دارش برد

عاشقی باش که گویند به دریا زد و رفت
نه که گویند خسی بود که جوبارش برد

دلت ایثار کن آنسان که حقی با حقدار
نه که کالاش کنی ، گویی طرارش برد

شوکتی بود در این شیوه شیرین روزی
عشق بازاری ما رونق بازارش برد

عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ
که به عمری نتوان دست در آثارش برد

مرد میدانی اگر باشد از این جوهر ناب
کاری از پیش رود کارستان ک " آرش " برد
حسین منزوی

کاش سجده می کردی...

abrishametalaee — Mon, 26 Mar 2007 02:23:36 GMT

کاش سجده می کردی...

آنوقت شايد پدر و مادرم در بهشت برين سکنی می گزيدند....

انوقت شايد قلبم برای هميشه مالامال از عشق و نور می ماند...

شايد سرنوشتم طور ديگری رقم می خورد...

کاش سجده می کردی...

تا تو و ذريه ات را به جای او ولی خود نگيرم...

اما...

کاش سجده می کردم و به ياد می اوردم...دعا و نيايش قلب خويش را...و به گوش می سپاردم زمزمه حمد موجودات عالم و مرغان را..

و به زبان می راندم :

سمعنا و اطعنا..

***آيا متوجه نشده ای همه کسانی که در آسمانها و زمين هستند و پرندگان در حال پرواز نيز تسبيح خدا را ميگويند. هر کدام آنها نماز و تسبيح خود را ميداند و خدا کارهائی را که ميکنند ميداند. (نور.۴۱)

پ.و: من ارچه حافظ شهرم جوي نمی ارزم مگر تو از کرم خويش يار من باشی...

يا مقلب القلوب و الابصار يا مدبر الليل و النهار يا محول الحول و الاحوال حول حالنا الى احسن الحال

abrishametalaee — Sun, 18 Mar 2007 03:38:02 GMT

خواستم بگويم در اين خاک غريب..عيد هم گويی بوی عيد نمی دهد...

..بگذريم...دلهايتان بهاری..مملو از ابرهای عشق..معطر به عطر ياس و نرگس باد..

ای نو بهار عاشقان داری خبر از يار ما؟
ای از تو آبستن چمن و ای از تو خندان باغها
ای بادهای خوش نفس عشاق را فرياد رس
ای پاكتر از جان و جا آخر كجا بودي؟ كجا؟
ای فتنهِ روم و حبش حيران شدم كين بوی خوش
پيراهن يوسف بود يا خود روان مصطفي؟
ای جويبار راستی از جوی يار ماستي
بر سينها سيناستی بر جانهايی جان فزا
ای قيل و ای قال تو خوش و ای جمله اشكال تو خوش
ماه تو خوش سال تو خوش ای سال و مه چاکر ترا

خواستم...

abrishametalaee — Sun, 11 Mar 2007 04:41:02 GMT

خواستم بنويسم به حرمت نوشتن نخواهم نوشت...

خواستم بگويم اين روز ها از در و ديوار حتی از ديوان خواجه غربت می بارد و فراق ...

خواستم سکوت را پيشه خويش سازم....اما...

اما هنوز همان حس غريب مرا به خود می خواند......

***به حضرت داود (عليه السلام) خطاب فرمود : زمينيان را بگو : چرا با من دوستى نمى كنيد كه سزاوار دوستى منم ؟ من خدايى هستم كه با من بخل نيست ، با داناييم جهل نيست ، با صبرم ناتوانى نيست ، در صفتم تغيير نيست ، در گفته ام تبديل نيست ، رحمتم فراگير است ، از فضل و كرم برنگردم ، در ازل بر خود رحمت نوشتم ، عود محبت سوختم ، دل بندگانم به نور معرفت افروختم ، من دوست آنم كه مرا دوست است ، رفيق آنم كه مرا رفيق است ، همنشين آنم كه در خلوتِ ذكر با من است ، مونس آنم كه به ياد من انس دارد .

داود ! هر كه مرا جويد ، مرا يابد ، و او كه مرا يابد سزاوار است كه مرا نبازد . داود ! نعمت از ماست ، شكر ديگرى مى كنند ; دفع بلا از ماست ، از ديگرى مى بينند ; پناهگاهشان حضرت ماست ، به ديگران پناه مى برند ; مى گريزند ولى عاقبت باز مى گردند !!

پ.و***

ما نبوديم وتقاضامان نبود - لطف تو ناگفته ما مي شنود / لذت هستي نمودي نيست را - عاشق خود کرده بودي نيست را / ما عدمهاييم و هستي هاي ما - تو وجود مطلقي فاني نما /ما که باشيم اي تو مارا جان جان - تا که ما باشيم با تو در ميان/هست ما و بود ما از داد تست - هستي ما جمله از ايجاد تست /منگر اندر ما مکن در ما نظر - اندر اکرام وسخاي خود نگر

حس غريب2

abrishametalaee — Sun, 04 Mar 2007 04:54:00 GMT

چه حس غريبی است....گاهی با تو بودن....گاهی بی تو بودن...

چه حس غريبی است..در فضا معلق بودن.....

و من اين روز ها پر شده ام از يک حس غريب..

تو را می بينم،می شنوم،می خوانم...اما...

چشمهايم را می بندم...

يک لحظه بی تو بودن.....

پروردگارا، صبر کردم بر عذابت..پس چگونه صبر کنم بر دوريت...

پ.و:

نماز شام غریبان چو گریه آغازم

بمویه های غریبانه قصه پردازم

بیاد یار و دیار آنچنان بگریم زار

که از جهان ره و رسم سفر براندازم

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

مهیمنا برفیقان خود رسان بازم

خدایرا مددی ای رفیق ره تا من

بکوی میکده دیگر علم بر افرازم

گل هميشه بهار من بيا..

abrishametalaee — Sun, 25 Feb 2007 02:16:02 GMT

کائنات همه آرام بودند و محو در قدرتی والاتر..

ناگهان انسان که کمی هم آدم نبود..گفت..

من انسانم...اشرف مخلوقات...

من آمده ام فخر بفروشم به زمين و آسمان..به فرشتگان..

من..من...من...

و اين داستانی است که با خلق هر انسان..هر روز..هر دقيقه...هر ثانيه تکرار می شود...

پ.ويک:

عشق،خاک،سرشت،،خدا،آفرينش،فرشته،حسد،

نافرمانی،رانش،گمراهی،عشق،بخشش،رانش و من!!!!!!

پ.ودو:

ساقیا بده جامی زان شراب روحانی

تا دمی بیاسایم زین حجاب جسمانی

پ.وسه:

فیلم مستند بی بی سی : رافی عمر خبر نگار و مستند ساز سرشناس انگلیسی یک مستند یک ساعت و نیمه درباره ایران ساخته و تصوریری واقعی از ایران را به جهان ارائه داده ، فیلم مستند بی بی سی(بر گرفته از وب لاگ سينا ديلی)