همون حس غريب....

گاهی اين جا...گاهی آن جا...کمی دورتر...آن طرف تر....کمی نزديک ...پشت سکوت تارها.....هياهوی چلچله ها..

چه بگويم...به که گويم...

رفتم تا وعده گاه کودکی و شن
تا وسط اشتباههای مفرح
تا همه چیزهای محض
رفتم نزدیک آبهای مصور
پای درخت شکوفه دار گلابی
با تنه ای از حضور
نبض می آمیخت با حقایق مرطوب
حیرت من با درخت قاتی میشد
دیدم در چند متری ملکوتم
دیدم قدری گرفته ام
انسان وقتی دلش گرفت
از پی تدبیر می رود
من هم رفتم

به احتمال زیاد بارها با این سوال مواجه شده اید که عشق بهتر است یا دوست داشتن، معنی این واژگان چیست و مفهوم آنها کدام است؟

در زبان های مختلف، مثلا عربی؛، انگلیسی یا فرانسه و ترکی این ها را چگونه می نامند؟

دوست داشتن امری است روحانی و رو به خود دارد، یعنی من اگر غذایی رو دوست دارم برای خودم دوست دارم، نه به خاطر خودش، ولی عشق امری عرفانی و رو به طرف مقابل دارد یعنی من اگر عاشق مادرم هستم به خاطر مادرم این احراز را دارم و در مقابل آن ابرازی هم خواهم داشت

توضیح آن که دوست داشتن چیز خوبی است ولی کمی خودخواهانه است در حالی که عشق ورزیدن نیاز به معرفت و ایثار دارد.البته چه بهتر که ما علاوه بر این همدیگر را دوست داریم، عاشق هم نیز باشیم، ولی یادمان باشد که هر یک از این دو گرایش مقتضیات و ایجاباتی هم دارند.دوست داشتن آموختنی و قابل اندازه گیری است، مثل زیبایی، ولی عشق داشتن آمدنی است و غیر قابل اندازه گیری مثل فریبایی

دوست داشتن و عشق ورزیدن را در این شعر معروف از هم می توان تفکیک کرد

تو مو بینی و من پیچش مو

تو ابرو من اشارت های ابرو

اگر بر جای مجنون تو نشینی

به گیتی بهتر از لیلی نبینی

از این شعر می توان چنین نتیجه گیری هایی کرد

دوست داشتن مطلق است و عشق داشتن نسبی-

در دوستی باید اصالت خود را یافت و در عشق ورزیدن اصالت طرف را-

دوستی درجاتی دارد جانی، مالی، زبانی و غیره ولی عشق درجه پذیر نیست-

دوستی از جنس خاک است و عشق از جنس افلاک-

حال این سوال مطرح است که آیا در ازدواج دوست داشتن مهم تر است یا عشق ورزیدن؟

پاسخ این است که ازدواج با دوست داشتن شروع می شود و با عشق ورزیدن ادامه می یابد.توضیح آنکه ما انسان های خاکی نیازهای چهارگانه ای داریم که ترتیب آنها از پایین به بالا یعنی از خاک تا افلاک است به ترتیب زیر

الف-نیازهای جسمانی(ارضای غرایز):میل(مانند میل به غذا)=خودی

ب-نیازهای روحانی (ارضای عواطف):محبت(مانند حب به گل)=خصوصی

ج-نیازهای نفسانی(ارضای حقوق):شوق(مانند شوق دیدار)=خلقی

د-نیازهای عرفانی(ارضای لحوق):ذوق(مانند ذوق یار)=خدایی

این نیازها حتی اگر به طور همزمان هم مطرح باشند با این اولویت ها باید ارضاء شوند.به خصوص که این اولویت ها تابع سن و جنس، زمان و مکان، مقام و موقعیت و شأن و شغل هم هستند

پس یادمان باشد که طرف ما آدمی است که می خواهد آدم شود، یعنی شخصی آدم با شخصیتی آدم

بدیهی است عشق ورزیدن به کل کائنات هم حرکتی عارفانه است.عاقلانه هم می توان گفت که ما انسان ها نیازمند یم و وجوه کل ما متشکل از کل وجود ماست یعنی شخصیتی اجتماعی با هویتی تاریخی داریم که همچون قطعات یک قطار در حال حرکت همه چیزش به همه چیزش وصل است.اصلا لغت انسان یک اسم جمع است یعنی در عین حال که فرد اطلاق می شود به جمع هم گفته می شود

 خدايا!به هر که دوست می‌داری بياموز که عشق از زندگی کردن بهتر است و به هر که دوست‌تر می‌داری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است.عشق يک جوشش کور است و پيوندی از سر نابينائی. اما دوست داشتن پيوندی خودآگاه و از روی بصيرت روشن و زلال.عشق بيشتر از غريزه آب می‌خورد و هر چه از غريزه سر می‌زند بی‌ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می‌کند و تا هر جا که يک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نيز همگام با آن اوج می‌گيرد.عشق جوششی يکجانبه است. به معشوق نمی‌انديشد که کيست؟ يک (خودجوشی ذاتی) است و از اين رو هميشه اشتباه می‌کند و در انتخاب به سختی می‌لغزد و يا همواره يکجانبه می‌ماند و گاه، ميان دو بيگانه ناهمانند، عشقی جرقه می‌زند و چون در تاريکی است و يکديگر را نمی‌بينند، پس از انفجار اين صاعقه است که در پرتو روشنائی آن، چهره يکديگر را می‌توانند ديد و در اينجا است که گاه، پس از جرقه زدن عشق، عاشق و معشوق که در چهره هم می‌نگردند، احساس می‌کنند که هم را نمی‌شناسند و از بيگانگی و نا آشنائی پس از عشق - که درد کوچکی نيست - فراوان است.