تو ای عشقو ای تمام وجودم , تو بود و نبودم , فدای رخ تو همه عالم , بیا بنگر بر دل غمدیده , که لیلی ندیده , زغم ها چه کشیده , به این عالم .

یک دم بنگر حال زار مرا , بی قرار مرا , ای تمام امیدم , تو صبح سپیدم , ز نرگس چشمت , ببین چه کشیدم .

مرا راهی کن سوی میخانه , بده پیمانه , به این دیوانه , تو ای ساقی .  تو می دانی ز عشق تو که خمارم , پیاله ندارم , که دار و ندارم , تویی ساقی .

بنگر مرغ لب بسته منم , دل شکسته منم , تا سحر بیدارم , سر به زانو دارم , از تو دارم ای گل هرچه که دارم .

ای جان من غرق سودای تو , وین تماشای تو , دل ندارد ذوق گفتگویت , بی جلوه ات آرزو بی حاصل , بی تو در باغ دل , خود بروید سرو آرزویت .

گر در کویش برسی , برسان این پیام مرا , ای چراغ رویت , من ندارم دیگر , تاب این شب های سرد و خاموش , هرگز هرگز باور نکنم , عهد و پیمان ما شد فراموش

سلام بر ليليم،سلام بر آسمان پر ستاره ام،سلام بر دريای عشقم،مرهم دردهايم،آرامش قلبم ,دليل سکوت و اشک هايم..

می دانم،می دانم که من جز ستم به خود نکردم..پس چگونه ميتوانم مجنون تو باشم...

شايد بايد از اين عشق حذر کنم...اما خوب من"حذر از اين عشق ندانم،نتوانم،نتوانم....."

باشد اگر بخواهی سکوت خواهم کرد...ولی غم عشق تو هميشه با من خواهد بود...

بگذار, فقط بگذار گهگاهی از کوچه ات گذر کنم...

بگذار عاشقت بمانم..پيمان می بندم..وصالت را نخواهم...اشک نريزم،از تو نخواهم که بياي

می گذشت از در مسجد نفس آلوده سگی     گذر خويش به کوی تو يادم آمد

وسلام:

مجنونی که فقط می پندارد که مجنون است

ياس ها پژمردند و شقايق هايم در تنهايي خشکيدند...

هر جمعه چه بی تابانه ياس های توی باغچه منتظرند تا تو بياي از سفر...

هر جمعه ترسی مرا فرا می گيرد..

ترس از روزی که تو بياي و من زير خروارها خاک آرميده باشم

ترس از روزی که تو بياي و دل من روی طاقچه انتظار خشکيده باشد...

ديگر مجالی نيست خفه خواهم شد..شايد تا چند لحظه ديگر...ثانيه اي بعد..

هر روز بيشتر و بيشتر در باتلاق وجودم فرو می روم..

دل دردمند عاشق ز محبت تو خون شد   نه کشی به تيغ هجرت نه به وصل میرسانی

هيچی نميگی...فقط بهم نگاه ميکنی....

وقتی عاشق شدم،بهت گفتم کمکم کن بهش برسم.

 وقتی بهت گفتم تو خيلی از وعده هايی که رو دادی اجابت نميکنی .،،دعا هايم رو مستجاب نميکنی...يادت دوباره چه جوری شرمندم کردی؟؟