دختری کنار پنجره می کند دعا به حال خويش

ميکند دعا  به آنکس که رفته ,

می گشايد لبش را،

می بندد چشمش را

می دهد دلش را به حضرت دوست

می خواند کتاب را

حافظ وصال می طلبد از ره دعا     يا رب دعای خسته دلان مستجاب کن

پاورقی تر: بيشتره همه با خودمم

ياران چه غريبانه رفتند از اين خانه

هم سوخته شمع ما،هم سوخته پروانه

بشکسته سبوهامان ،خون است به دلهامان

هر سو نظر اندازی صد خاطره مي سازی

زان ها که سفر کردن دلشاد از اين خانه

باران

باران عشق ،شادی،  باران غم

دوباره ، باران می بارد.............

اون وقت زمان جواب داد..بايد راهی شد......فصلای ديگه در راهن.....

يه روز ديگه بهشون وقت داد تا يه بار ديگه از فصا و رايحه اونجا لذت ببرن

فردا صبح که برگشت دو تا گل پر از شبنم بودن!!!!!!!!!!!!!!!!

پ.و:دلم گرفته اين روز ها،بارون غم گرفته تو ترانه هام............

کی ميای مرهم اين زخمها بشی؟؟

تا کی  درد بکشم؟؟

درد سوختن بالامو نمی گم...................

تو می دونی من چی ميگم!!!!!!!!

تو می دونی من چی ميگم!!!!!!!

The sun is shining, the plain how wide!

The sun is shining, the plain how wide!
But void of herbs and trees, it is barren,
Except crows crowing at every side
Every sound has departed from this plain.

A dark spot trembles from afar, a blot,
Behind a thick veil of dust,
But when you advance and gaze at the spot
You see a man marching in the dust.

Tired from labor his body is in stress,
Besides, his body by dust is surrounded,
From thirst his throat is dry. In that place
His bare feet by thorns are wounded.

As he advances in the waste on and on
He can see a sea of water in the rim,
But when eyeing father in the horizon
It occurs to him that it is a dream.

It occurs to him that it is a dream

عصر های جمعه قلبم به تپش ،نفسم به شماره

تا شايد اين بار.................